Those Lazy Hazy Crazy Days of Summer

I sommar har eg:

- jobba 163 timar

- vore mest mogleg med bømlingen min

- reist til Bremen på kjærasteferie

- reist til Oslo og budd hjå ei god veninne og møtt Amanda Palmer(!) og mange fine menneske (skal skrive meir om dette i eit eige innlegg)

- sakna mange

- gråte ein del

- smilt mykje

- høyrt på mannen med hatt og bandet spele og følt ingenting anna enn glede over musikkmagi

- ynskt at eg kan lege hjartesmerte

- sumt og forelska meg i å bade igjen

- vore lite med vener fordi jobben har tatt mykje tid, men verdsett stundene me har fått i lag

- skrive

- lese

- gått turar på gamle og nye stader

- prøvd å vere mest mogleg i augeblikket

- levd litt i fortida, notida og framtida samtidig og vorte nervøs for kva det neste skuleåret bringar

- tenkt at alt ordnar seg på eit vis, spesielt når ein har nokon å halde rundt

- pusta ut og inn

Eg burde seie frå

Keyboardet manglar ein l. Eg veit ikkje om eg burde seie frå. Tonane høyrest like ut, samspelet fungerer like godt, men dei manglar ein vesentleg bokstav og eg føler eg burde seie frå.

Hagen manglar eit tre. Det har stått der så lenge eg har levd og eg har sett det på bilete frå før mi tid, men no er det borte og eg kan ikkje lenger drøyme om å sjå gras og himmel og gras igjen, før eg jobbar opp motet til å hoppe av. Fuglesongen held fram og allergien plagar meg like mykje, så kunne ikkje treet ha fått stått? Sola leiker gøymsle uansett.

Kroppen min manglar deg. Du skal ikkje vere borte lenge og eg veit at du snart kjem igjen, men kroppen min manglar deg, saknar deg, og får hjernen til å hengje seg opp i ting som slutta å tyde noko for fleire år sidan, som at keyboardet manglar ein l, hagen manglar eit tre, heimen manglar ei hytte og eg manglar vener som forsvann ein dag utan å kome tilbake.

Å halde fram med å danse

Sjå meg for den eg er.
Elsk meg no
og til

neste morgon,
neste motstand,
neste utfordring og
neste augeblikk av rein glede.

Me er tvinna saman,
greiner av same tre.

La meg gi deg skugge,
gi deg varme,
gi deg lange samtalar og fred når du treng det.

La meg gi deg frukost på senga,
lange søndagar
og rom til å vakse.

La meg gi deg meg
og du deg.

La oss halde fram med å danse.

Akkurat her

Her sat eg og las på fredag, etter eg var ferdig på jobb og før bussen kom for å ta meg til kjærasten min. Eg sat med sola gjennom vindauga i busskuret som er meir som eit drivhus og tenkte at dette landskapet har eg sett utvikle seg heile livet mitt, og på ein måte ser eg aldri på det same, alt er alltid i endring.

Eg kjenner denne staden så godt som mogleg, men eg veit ikkje alt han har vore gjennom eller kor mykje trea har vakse sidan eg var tolv år og sykla her for å kjøpe Krone-is med Non Stop og bade i vatnet nede med den litle brygga på veg heim igjen. Men eg kjenner det nok til å kunne hjelpe dei som kjem innom butikken og kan fortelje dei kvar toaletta er og kvar dei kan kjøpe middag, sjølv om det eg eigentleg vil seie er kor fine skjørt dei har på seg og at du - ja, du - minner meg om Helen Mirren som eg synest er fantastisk.

Eg er din og du er min

Hjartet mitt slår på utsida av ribbeina mine. Du lukkar hendene dine rundt det og held det på plass. Passar på at det er trygt.

Eg pustar lettare når me går ved sida av kvarandre og lever i kvart sekund på nanoferie på Stord med tapasmiddag og hamnevandring.

Me har vårt eige språk og dansar til våre eigne tonar, og det einaste som tyder noko er at eg er din og du er min.