Tysdag

På tysdag leverte eg bacheloroppgåva mi. Korleis gjekk det? Har ikkje peiling, har ikkje lyst til å tenkje meir på ho. Det einaste eg veit sikkert er at eg kunne ha gjort ein betre jobb, men det ligg bak meg no og eg må gå vidare.

Tysdag var ein fin dag. Eg såg ein mann i dress spele fotball (med ein tennisball) i lag med nokre ungdommar medan han spaserte over Torgallmenningen med stresskofferten sin, eg passerte to mellomaldra kameratar som diskuterte politikk medan dei gjekk langs Lille Lungegårdsvannet og eg såg buddhistiske munkar gå med blomar i hendene. Tysdag var òg dagen bømlingen min kom på besøk og han var her heilt til han tok båten heim i går. Eg laga yndlingsretten min til middag og sparde kakebakinga til onsdag før me dro på konsert i strålande sol og dansa i fleire timar, og eg smilte og lo og kyssa den finaste mannen eg veit om.

No er det heimeeksamen med ei av dei vidaste oppgåvene nokosinne og eg prøver å få hovudet rundt temaet og ned i pensum som har vore litt på vent dei siste vekene på grunn av bacheloroppgåva, men det kjem forhåpentlegvis til å ordne seg.

Poesipause

Kanskje det er no eg burde skrive eit blogginnlegg, tenkjer eg for meg sjølv, der eg nesten sovnar på Macen og høyrer musikk omvendt kronologisk i iTunes etter når songane vart lagt til. Det er som å gå bakover i tid.

I går (fredag) gret eg nesten heile dagen, eg gret så mykje at eg fekk vondt i hovudet og ville bort frå bøker og Worddokument og nettressursar og tastatur og alt som hadde med ordgrense og tidsfristar og akademia å gjere. Heldigvis har eg ein fin ein som ringde meg og fekk meg til å le og i dag har eg vore flink. Aller mest treng eg å kvile, men det har eg ikkje tid til, difor prøver eg å verte ferdig med bacheloroppgåva før tida slik at eg kan lure meg til kviletid før heimeeksamenen i det andre faget byrjar, fordi bømlingen min og eg skal feire at eg er ferdig og eg har tenkt å lage kake og yndlingsmiddagsretten min før me skal på konsert med Goran Bregovic Wedding and Funeral Orchestra.

I det store går det nok fint, det er berre eksamensperioden som gjer meg litt rar, er nok ikkje heilt sunt å måtte skyve (nesten) alt bort for å fokusere på pensum og skule. Med det i bakhovudet er det ikkje så merkeleg at eg får nokre små samanbrot i blant. Og så kjenner eg at eg saknar tekstane mine, å berre dikte og skrive (forhåpentlegvis) meir interessante blogginnlegg enn dette (sjølv om eg synest det er småteit å kritisere eigne blogginnlegg, då kan ein jo berre droppe å poste dei), men det må sannsynlegvis vente til eksamensperioden er over, eller i alle fall til bacheloroppgåva er ferdig og eg kan kysse bømlingen min igjen.

Berre vent, kjære vener, plutseleg er eg ein poet igjen.

(Rather innocent) Confessions

Opp igjennom åra har eg høyrt kritikarar og radiovertar slakte Sting-songen Yellow Lemon Tree, men eg har alltid elska han, han minnar meg om problemfrie sommarar med telt i tante og farbror sin hage, å kaste seg uti havet utan å tenkje på brennmaneter og å ete mamma sine heimelaga bollar og drikke mamma si heimelaga saft på steinane nede med sjøen. Og når me snakkar om Sting, eg synest at "A gentleman will walk but never run" frå An Englishman in New York er omtrent den beste linja frå ein song nokosinne.

Då eg gjekk på barneskulen så drakk eg ein gong det farga vatnet som var igjen etter me hadde mala med vassmaling i ein time, fordi eg syntest det var morosamt kor forferda nokre av dei andre jentene i klassen vart og det gjorde at eg følte meg tøff.

I barnehagen, medan det var populært å syngje stygt om representantar av det andre kjønnet, song eg alltid i mot mitt eige kjønn fordi det var som regel gutar som ville klatre i buskar og tre og leike at det fanst drakar oppe på fjella i det fjerne, og så syntest eg det var gøy å gå i mot det alle dei andre jentene gjorde.

Når eg tenkjer på 17. mai i barndommen min så hugsar eg mest kor vondt det gjorde å måtte ta på bunaden om morgonen, særleg fordi foreldra mine vart småstressa av å skulle kle på tre ungar på same tid, og fordi eg aldri har følt spesielt sterke kjensler for landet mitt (sjølv om eg er veldig takknemleg for å bu i eit demokratisk og fritt land) så har 17. mai i dei seinare åra handla mest om å møte menneske igjen som eg ikkje ser så ofte etter å ha flytta til Bergen. Men i år skal eg for fyrste gong ikkje feire 17. mai heime i Tysvær, og sjølv om det er litt trist så følest det likevel ganske greitt. Eg skal på tivoli med Charlotte og har lyst til å kjøpe ein av dei overprisa heliumballongane som alltid ser ut til å ende opp med å fly til himmels, og elles så kjem nok dagen til å gå til bacheloroppgåveskriving.

Eg saknar å springe rundt i skogen og gøyme meg i fjellholer, klatre i tre og lage spyd og pil og boge med speidarkniven min (som eg hadde sjølv om eg aldri gjekk i speidaren), og eg saknar kjensla av saltvatn på huden min.

Eg veit framleis ikkje om eg har ein jobb til sommaren.

Eg er forelska.

Den eine i alt

Dette er dagane mine:

Å liggje inntil deg.

Å høyre deg puste.

Å kartleggje ryggen din med handa mi.

Eg går i regnet med deg og får ein latterkrampe som varer over heile brua

og eg vil alltid

kysse deg.

Halde deg.

Lukte deg.

Kjenne deg.

Du er den eine i alt.

Statusoppdatering (Videoblogg!)