Om å vende tilbake (på best mogleg måte)

Når du ser om igjen ein film det kanskje er eitt år sidan du såg sist, kanskje to, slik at du har gløymt ut alle dei fine augeblikka mellom dei store hendingane, då han var klokka hennar og då dei ikkje kyssa, men ho berre stod med hovudet sitt inntil brystet hans. Og du høyrer sitat som framleis resonnerer i deg, sjølv om du av og til skulle ynskje du kunne sjå ein film utan at noko minna deg om han.

Å vende tilbake til barndommen, på eit vis, når foreldra dine er på besøk i Bergen og du får nattaklem før storebror køyrer deg heim til leilegheiten. Og å stå i kø i halvannan time utan at det gjer noko, fordi om litt får du møte ein barndomshelt, ein som laga dei Donald og Uncle Scrooge-historiene du alltid syntest var best, og kor glad du vart under føredraget då han sa at jenter som likte karakterar som Magica de Spell og Glittering Goldie framfor Daisy Duck, det var jenter som viste dei var intelligente. Fordi du hugsa at då du var lita og skulle bestemme deg for kva for ei Donald-pocketbok du skulle kjøpe, då bladde du alltid gjennom og såg om Magica var med eller ikkje, fordi det var det avgjerande.

Og å dra til Italia igjen (om berre via film), der nesten alle byane dei filma i var byar du besøkte, way back when i 2006, rett etter du hadde posta det fyrste brevet, og korleis Vanessa Redgrave gjekk i dei same gatene som deg, og kanskje sat dei på den same kafeen. Den kafeen der foreldra dine måtte seie dei skulle ha Caffè Americano, fordi om ein berre sa coffee, så kom dei med ein espresso, og du hadde din fyrste ekte italienske is og var frelst. Og litt seinare den dagen sykla ei nonne i full grå habitt rett forbi deg, og du prikka faren din på skuldra slik at han kunne delta i latterkrampa som bobla i deg. Du helsa på Juliet og såg balkongen hennar, men du hadde allereie sendt eit viktig brev, så i staden for å be Juliet om hjelp la du handa inntil muren og kviskra eit stille ynskje om at han skulle svare deg, og at svaret skulle vere det du ville ha.

The City of Your Final Destination

Å høyre heilt ny musikk og elske han med ein gong.

Å høyre på musikk ein har elska i mange år, men som ein aldri vert lei.

Og å sjå tre filmar på rad, fordi ein har vorte sjuk, og den siste filmen var så nydeleg at ein ville ta stillbilete annakvart sekund.

Ei augustnatt

Å ikkje klare sovne og i staden for liggje og tenkje på:

- menn ein gjerne skulle ha kyssa

- dei fine augeblikka med han som var alt

- vakre scener frå filmar ein ikkje har sett på fleire år, men som er rett der i DVD-hylla

- oppskrifter ein nettopp har dikta opp, og lure på om dei kjem til å fungere

- bursdagsfeiringa, og korleis alle dei folka skal få plass, men samtidig glede seg

- at å ha fest på toppen av ein bygning må vere quite magical

- korleis alt verkeleg handlar om pengar (og kjærleik)

- nyttårsmarkering i London og det nydelege hotellet ein aldri har vore i, men likevel drøymer om

- alle ein saknar, sjølv om ein var med fleire av dei for mindre enn eit døgn sidan

- korleis ein skal få livet sitt til å gi meining, og om det i det heile tatt er nødvendig, kanskje alt er fullstendig random (men det er så skremmande)

- den fine mannen på Bybanen

Å kjenne (og elske) seg sjølv

Eg har aldri vore ein særleg utadvendt person, men eg seier i frå når noko er verdt å setje spørjeteikn ved. Eg har ikkje hatt ein kjærast sidan 8. klasse, men eg tør prate med verdskjente skodespelarar eg forgudar. Eg har mild sjølvdiagnostisert OCD, og sjølv om eg elskar menneske har eg tidvis tilfelle av sosial angst som eg trur sommarjobben min har hjelpt meg takle.

Denne sommaren har eg fyrst og fremst gjort meg meir kjent med meg sjølv. Kanskje eg ikkje har lært så mykje, men heller innsett ting. Som at eg:

- moglegvis ikkje endar opp som lektor, men likevel vil fullføre studiet slik at eg har sjanse til å jobbe som det om det er noko eg kan tenkje meg etter fem år ved universitetet.

- føler eit sterkt behov for å bu i England når eg er ferdig med mastergraden min. Eg kan ikkje vente med å bu der til eg er pensjonist.

- synest teater er det beste i verda (men det visste eg allereie).

Eg kan verte nervøs av bagatellar, men eg har møtt og snakka med nesten-ektemannen min, og i dag vart eg intervjua om det. Eg saknar Vardafjell og veit at åra der er minne eg må ta godt vare på, og i morgon skal eg innom og besøke Alice og gratulere Gatsby med dagen. Og sjølv om eg har fleire allergiar enn kva burde vere mogleg, kan eg likevel bake fantabulous kaker og servere dei til småstressa journalistar.

Linjene

Det var dei fine linjene. Å stryke ei hand langs beina dine, spele med lette rørsler på instrumentet som var deg. Å kysse bort tårer og vere nær deg når du var mest sårbar. Verte smitta av gåsehud og lytte til hjarteslag.

Det var å stå på tå for å nå opp til høgdene du lengta etter, og falle – som i ein flyktig draum.

Det var når du sov i vindaugskarmen og eg heldt rundt deg, heldt rundt deg for alltid. Korleis du gløymte teppet og me vart gjennomvåte av vårgraset, men aldri fraus.

Det var koppane på frukostbordet. Håret som kvitna og bøkene som samla seg opp, låg i stablar frå golv til tak og korleis me passa på å danse mellom dei, til ei slitt vinylplate, og kor fredfull du var.

Det var dei fine linjene. Korleis munnen din kjentest under fingertuppane mine og korleis du alltid såg meg for den eg var. Den eg kunne verte. Den eg vart fordi du elska meg.

Og til slutt: Det var rommet me skapte, under ein fiendtleg himmel, der kvar dag var søndag så snart me var saman igjen.