tirsdag 12. august 2014

You ain't never had a friend like me

Då eg vart eldre var det filmar som Dead Poets Society, Patch Adams, Good Will Hunting, The Fisher KingWorld's Greatest Dad, August Rush, One Hour Photo og Insomnia, men då eg var tre år var det Aladdin.

torsdag 7. august 2014

Me kan alle knuse

Hei.

Eg ville berre fortelje deg at du er så utruleg mykje meir verdt enn det du trur og du fortener alt du lengtar etter og ynskjer deg - til og med det du tenkjer er umogleg og uoppnåeleg.

Me er alle øydelagd på ein eller annan måte.
Me kan alle knuse og briste.
Du er ikkje åleine.

onsdag 9. juli 2014

Om å dele og leve og elske

Eg tenkjer på dette med å dele.
Å dele av seg sjølv.
Å dele med andre.

Å bake og puste og lytte og skrive og sende det ut til levande organismar som har sine eigne tankefluger og bankande hjarte og tårer som gjer putene våte utan at andre får vite det. Eg ser ut av nye vindauge og har skog og sjø og nabohus (igjen) og ein sambuar (for fyrste gong) som er verdas finaste, og inne ser eg eit gammalt Tandberg-anlegg me har fått av pappa som gjer at me kan spele vinylar på platespelaren eg kjøpte då eg gjekk på vidaregåande, fordi eg hadde hatt min fyrste skikkelege sommarjobb med ID-kort og kodar og nøkkelknippe som gjorde at eg kunne kjøpe ein platespelar som skulle ta meg tilbake og fram i tid medan eg lytta til Piaf og Pink Floyd og Antony and the Johnsons som me såg i lag i Bergen i 2009 utan å vite det.

Eg tenkjer på dette med å dele og leve og elske og ete og sove i lag og føle dagane flyte forbi fordi alt går så mykje betre når me kan dele og leve og elske, saman.

mandag 12. mai 2014

Sjå opp (eller ned)

I Bergen speler fjella på trommer. Eller kanskje det er trolla, kanskje dei gøymer seg blant tretoppane og haikar med Fløibanen når det ikkje er turistsesong. Kanskje dei vil at me skal spele med. Kanskje dei inviterer oss til fest, berre at me ikkje tar hintet.

Desse siste vekene har eg minna meg sjølv på å sjå opp (eller ned). Eg gjorde det mykje før, men det er lett å gløyme av og til når ein har så mykje ein skal gjere og så mange stader å gå - eg smiler til framande og ser dei inn i auga, men det er ikkje alltid eg hugsar å sjå opp. Det er nok mykje eg har gått glipp av, men no som eg går inn i mine siste veker som liksom-bergensar, prøver eg å ta inn mest mogleg av byen som har vore min i snart fem år.









fredag 9. mai 2014

Skogsminne

Eg vaks opp i ein skog langs E39.

I denne skogen fanst det ikkje ei bestemt tid eller rom. Nokre dagar levde eg i mellomalderen, reid hestar med spyd, sverd og skjold, kjempa mot drakar (eller hadde dei som kjæledyr) og besøkte framande kongerike. Andre dagar var det vikingtid, eller framtid, eller når-som-helst-tid. I ein periode var det notid, me bygde ei hytte og laga songar som skulle gjere oss verdskjende. I ei glipe i berget kunne me gøyme oss og leve slik som i Ronja Røverdatter og skrive med krit på steinveggane.

Dei siste åra har eg utforska nye stader, vorte kjent med nye skogar og kratt, nye gater, nye fjelltoppar og sidevegar med troll og kafear, men inst i hjartet mitt gøymer det seg ein skog der lufta lukta av grantre, der eg høyrde susinga frå bilar og trailerar som reiste fram og tilbake på vegen langt der nede og der verda var så uendeleg stor og lita i same stund.