Eg kjem tilbake. Eg lover.

Hei,

eg er her framleis.

Det er berre eksamensperiode og raude dagar og altfor mykje pensum som skal inn i ein litt for sliten hjerne, men snart er det over og då kjem eg tilbake.

Eg lover.

There's such a lot of world to see

Eg ser liva deira ta same retning som sist og høyrer på ny (gammal) musikk delvis grunna Amanda Palmer og delvis grunna kjærasten min. Eg lyttar til Audrey Hepburn syngje Moon River og går fram og tilbake på same tid. Beveger meg framover med skuleoppgåva mi, beveger meg framover i livet, skal kanskje stå framme på ein scene (skal det vere ein scene der?) og lese høgt noko eg skreiv før då eg hadde mange av dei same referansane, men ikkje visste at det fanst ein som kom til å gjere meg lukkeleg.

Kva er det eigentleg me gjer frå dag til dag?

Eg tar nokre ekstra djupe andedrag og kjenner tårene byggje seg opp, ikkje fordi eg har noko å gråte for, dei berre er der av seg sjølv, dei er der ganske ofte og av og til lèt eg dei falle og nokre gonger fell dei utan å spørje om lov og ingen spør om det er noko galt på bussen sjølv om eg snufsar og tar Kleenexen opp til auga i løpet av heile bussturen.

Er det slik det er å bu i ein by? Er det slik det er å bu i Noreg? Gå forbi så lenge det er mogleg, så lenge ein ikkje kjenner nokon, kanskje ringje ein offentleg instans om det er noko alvorleg, men om ei 23-årig kvinne sit og græt på bussen så er det ikkje så farleg.

Eg veit ikkje om eg hadde ville at nokon skulle ta kontakt heller, me snakkar ikkje med framande i Noreg, med mindre me må, med mindre det er krise. Så kva om eg ikkje hadde fullført setninga, ikkje gått på den bussen, ikkje sett den filmen, den serien, lese den boka, høyrt på det bandet eller den artisten eller leika i den skogen eller klatra i det treet eller lært å symje i den elva den sommaren eg besøkte den tanten og onkelen på den staden med endene og geitene og stikkelsbærbuskane. Kvar hadde eg vore då? Kven hadde eg vore med? Kven hadde eg kjent? Hadde eg likevel skrive tekstar om ting ein aldri kan få svar på?

På botnen

Eg bur her nede, på botnen. Det er langt til overflata og eg har gløymt korleis sola ser ut. Eg har funne ein plass å sitje, inntil ein stein som passar til ryggen min, og eg kan sitje der i fleire timar utan å puste.

Nokre gonger sym det folk forbi og eg trur dei kjem til å sjå meg; avsløre meg og seie at eg er ein slik som kan sitje for seg sjølv i fleire timar og vere nøgd med det - og slikt er ikkje akseptert her, ikkje ein gong på botnen - men dei ser meg aldri, dei er for opptatt med å sjå opp på lyset, så eg held fram med å sitje inntil steinen min.

Eg kjenner han godt no, som eit ansikt. Eg veit kvar han har smilerynker, kvar han er tørr av for mange tårer og kvar det veks hår som ikkje var der då han var yngre. Eg veit kva side av seg sjølv han liker best, og eg veit at om eg snur meg mot han og ser inn i den glipa som berre han og eg veit eksisterer, så kan eg sjå inn i sjela hans.

For alltid

Det er eit vakkert lys ute no, eg skulle ynskje du kunne sjå det frå der du er. Det har regna i heile dag, det regnar framleis og det regnar på innsida av meg, men lyset er mjukt og det seier at alt kjem til å ordne seg.

Eg veit det kan vere vanskeleg å tru, men ting vert betre, vinden stilnar og graset vert grønt igjen på begge sider.

Det finst ingen grenser, sirkelen har plass til oss alle og eg elskar deg for alltid.

Her eg sit

- høyrer eg vind fly gjennom peisen; det lagar den same lyden som når nasen min er tett og eg prøver å puste

- høyrer eg fuglesong frå trea utanfor huset og får lyst til å syngje sjølv, men finn ikkje stemmen min igjen

- kjenner eg varme frå Macen eg har på fanget og kjærastegenseren eg har på meg

- vil eg gråte og smile og skrive og lytte og lage mat og kysse og elske og gå tur og sjå seriar og lese og helst gjere alt på ein gong

- føler eg smerta til personar som ikkje finst

- veit eg ikkje om eg vil sitje lenger, eg burde gjere noko, redde verda eller bake ei kake (I could bake a cake, my kitchen is small but I could clear the space)

- vil eg sitje så lenge det er mogleg