onsdag 7. januar 2015

Hadde det berre vore snø

Klokka er fire om morgonen. Eller kanskje ho er fire om ettermiddagen og eg har sove forbi alle morgonrituala, frukosten og treningssykkelen og dusjen som vaskar bort all smerte og sveitte og vonde tankar.

Det er mørkt når eg legg meg og mørkt når eg står opp og butikkane har døgnopent, så kven kan eigentleg seie kva tid på dagen det er. Kanskje me lurer oss sjølv alle saman.

Hadde det berre vore snø, hadde alt gitt så uendeleg mykje meir meining. Føtene våre hadde knitra på asfalten og byen hadde falt til ro. Trea hadde vore dekka av krystalliserte tryllekunstar og du hadde smilt i søvne, fordi livet er lettare å leve når verda er stille. Og sjølv om det hadde vore kaldt, sjølv om lufta hadde gitt deg sjokk og du hadde hatt vanskeleg for å skjøne kvifor pusten din såg ut som røyk som forsvann i neste augeblikk, så kunne me gått hand i hand og fylt gatene med englar.

tirsdag 6. januar 2015

Mitt 2014

Det følest nesten som om 2014 varte dobbelt så lenge fordi det skjedde så mykje i løpet av året, samtidig som dagane gjekk frykteleg fort.

Eg fekk Londontur i julegåve av bømlingen min og den siste helga i januar gjorde me byen ny. Ein dag skal me reise tilbake slik at me kan gå på teater i Shaftesbury Avenue, eller kanskje i Barbican, fordi då kan eg vise han Poirot-bygningen.




Dei neste månadane jobba eg med masteroppgåva mi i Bergen på vekedagane og så besøkte me kvarandre i helgene, slik som før. Nokre gonger var det ekstra vanskeleg å reise tilbake til leilegheita mi, og då tok eg meg nokre ekstra dagar på Bømlo og skreiv på oppgåva der.

I midten av juni slapp me å reise frå kvarandre meir, fordi då tok eg med meg alt som hadde samla seg opp i SiB-bustaden min i løpet av fem år og flytta inn i det litle huset med sjøutsikt frå soveromsvindauget.


Halvannan veke før det skjedde, hadde me ei langhelg i Stockholm der me åt sorbet og vandra rundt og vart kjent med ein ny by.






Vel heime, så var det vanskeleg å konsentrere seg om skulearbeid når vêret var så vakkert, havet lukta så godt og Skottland lokka oss med slott, sekkepiper og munros. (Skottland skal få eit eige, meir detaljert innlegg seinare.)







Etter å ha vorte forført av Skottland, køyrde bømlingen og eg austover og høyrde Hugh Laurie syngje og spele på Notodden Blues Festival.


Med alle desse gode opplevingane i kroppen, kunne eg møte hausten med nytt blod og konsentrere meg om å fullføre mastergraden min, men eg skal ikkje late som om det var enkelt. Nokre gonger frista det å berre gi opp og avslutte det heile, men eg heldt ut og leverte sidene mine om morgonen på bursdagen min og forsvarte det eg hadde skrive to og ei halv veke seinare. Ei av motivasjonskjeldene mine var ein tur til Oslo der bømlingen min og eg fekk vere med på innspeling av Nytt på nytt i lag med foreldra mine, noko eg har hatt lyst til å oppleve sidan eg byrja å sjå programmet i 2001. Eg fekk til og med klem av Knut!

I bursdags- og masterinnleveringsgåve overraska min kjære meg med tur til Krakow, noko som òg fungerte som ein distraksjon frå det faktum at eg skulle ha munnleg forsvar av oppgåva i nær framtid.








No er 18 år med skulegang over, og for fyrste gong på veldig lenge så veit eg ikkje kva framtida kjem til å bringe. Eg fylgjer med på jobbannonsene som vert publisert på Finn og NAV sine sider og prøver å finne tilbake til skrivelysten min. Eg ryddar og lagar orden i huset, vaskar klede, lagar mat og bakar og les bøker (berre fordi eg kan!). Og når roa har senka seg, og det einaste eg høyrer er vinden som ular i peisen og regnet som piskar mot stovevindauga, så går eg opp og legg meg ved sida av elsklingen min og sovnar til lyden av pusten hans. Og eg føler meg uendeleg heldig.

tirsdag 30. desember 2014

Jul på Voss

"I år skal me ha jul med snøgaranti," sa bømlingen min. Så me leigde ei hytte på Voss, inviterte med sonen hans på 17 år, og hadde ei jul fylt med snø og julekaker og ro.




Treet var dekorert med pynt eg har beundra sidan eg var ei lita jente, og pynt som vart kjøpt inn og laga dette året.





Bordet vart dekt med ny duk, ny laupar, nye lys, nye serviettar og nye sugerøyr. Og då det var tid for å opne pakkane, så fekk alle det dei hadde ynskt seg mest.


torsdag 11. desember 2014

Teatervitaren Birte

20. november var eg ein nybakt 25-åring som akkurat hadde levert masteroppgåva si. I går forsvarte eg oppgåva mi munnleg, som vil seie at eg i dag er 25 år og tre veker og har ein mastergrad i teatervitskap.

Dette vil igjen seie at eg byrjar å få hjernen min tilbake, og i det høve tenkte eg at det kanskje er på tide å dele ting med dykk som eg ikkje har kunne prioritere medan masterskya har hengt over hovudet mitt. Det har seg nemleg slik at når du skriv master så går hjernen din inn i eit anna gir enn det han vanlegvis er i. Eg har til dømes nesten ikkje skrive noko fiksjon på to år. Det har vore heilt forferdeleg til tider, fordi eg har følt at eg har mangla ein stor del av meg, samtidig som eg ikkje har kunne gjere noko med det fordi det rett og slett ikkje har vore plass til det. Hjernen har vore overfylt. Men no ser verda lysare ut, eg kan byrje å gå tilbake til den eg var før alt dette starta og eg kan dele meir med dykk. Me var jo i Skottland i ei heil veke i sommar og eg har ikkje skrive noko om det! Og eg har vore på Hugh Laurie-konsert! Og dratt til Krakow for fyrste gong på ti år! Dette må gjerast noko med.

Men for augeblikket så avsluttar eg med dette: I morgon har eg vore sambuar med den fantastiske bømlingen min i eit halvt år og det går kjempebra. Det er så vedunderleg fint å sleppe å reise frå kvarandre heile tida, slik som me gjorde i over to år fordi eg budde i Bergen og han budde på Bømlo. No deler me eit lite hus med ei blanding av mine og hans ting (som no er våre), og me et i lag og søv i lag og gjer ting kvar for oss når me treng det. Det er skikkeleg kvardagsluksus.

tirsdag 30. september 2014

(Snart) Eit liv etter masteroppgåva

No er det under to månadar til eg må sende inn ein .pdf med ord skrive i løpet av det siste året. Ord som diskuterer teater og skodespelarkunst og korleis døde og levande teatermenneske kan vere på same side sjølv om dei tilsynelatande er ueinige med kvarandre.

Med andre ord er det under to månadar til eg kan leve eit universitetsfritt liv (utanom at eg skal ha munnleg forsvar av oppgåva nokre veker seinare), og her er noko av det eg gler meg til:

  • lese bøker som ikkje står på ei pensumliste
  • bake meir
  • ikkje få masterrelaterte gråteanfall
  • ikkje lenger ha ei sky svevande over hjernen
  • vere meir i rørsle
  • sjå fleire filmar
  • oppleve meir kunst og kultur
  • finne ut kva eg skal gi folk til jul
  • feire bursdagen min
  • ha tid til husarbeid
  • tilbringe meir tid med vener
  • sleppe å vere så psykisk sliten og frustrert
  • ta eit steg vidare inn i sambuar-/vaksenlivet